Waarom ik ooit begonnen ben en waarom het nu zo vreselijk moeilijk is door te gaan

kaart

 

In juli 2011 hoorde mij moeder van haar longarts: ‘U zal hier geen 80 mee worden’. Artsen geven niet graag prognoses dus deze uitspraak had mijn moeder hem ontlokt. Ze wist ook meteen, geen 80 betekent ook dat 79 onwaarschijnlijk is. En zo verder. Ze was toen 64.

Longfybrose was de diagnose. Door een allergische reactie op een schimmelinfectie.

Ze was al langer ziek (al merkte je dat niet of nauwelijks) maar deze uitspraak van de arts sloeg bij mij in als een bom. Misschien had ik eerder m’n kop in het zand gestoken en had ik de ernst onderschat of ontkent. Dat was nu niet meer mogelijk.

Ik was zelf verdrietig maar wilde vooral ook iets doen voor mijn moeder. Haar eerste, en toen nog enige, kleinkind Raoul was haar oogappeltje. Ik had een archief vol foto’s waar ze het grootste deel nooit van had gezien dus ik besloot haar vanaf toen elke dag een foto te mailen.

Al snel stapte ik van het idee af om uit m’n archief te putten omdat het veel leuker was om elke dag een foto van diezelfde dag te sturen. Om zo m’n moeder op de hoogte te houden van ons leven, en vooral dat van Raoul. Elke foto voorzag ik van een titel.

Voor het gemak maakte ik op den duur een site voor de Raoul Today foto’s, zoals ik ze inmiddels noemde. En toen Filippa in 2013 werd geboren en kreeg ook zij haar eigen site, Filippa Today. Bij Raoul ontbreken van de eerste 1,5 jaar van zijn leven de dagelijkse foto’s maar Filippa staat elke dag van haar leven op de foto. Een dagboek. (Laatst heb ik beide blogs samengevoegd.)

Tot ver na de geboorte van Filippa plaatste ik elke avond voor ik naar bed ging twee foto’s online. Op den duur ontstonden er gaten van een dag en later een paar dagen. Niet in het maken van de foto’s. Alleen het uploaden schoot er af en toen wat bij in. De gaten vulde ik altijd weer op met de desbetreffende foto bij de juiste dag.

 

En nu…

En nu. Nu is het grootste gat ontstaan sinds ik hiermee ben begonnen. Ik loop bijna twee weken achter. De foto’s heb ik wel gemaakt. Ze zijn er wel maar ze uitzoeken en online zetten lukt me maar niet.

De reden dat ik ooit begon met dit project is er niet meer. ‘U zal hier geen 80 mee worden’ zei de arts in 2011. ‘Dus ook geen 79′ dacht m’n moeder meteen. Het werd 70.
Op 5 april is mijn lieve mams overleden. De weg ernaartoe was zwaar en ergens is het goed zo. Maar ik ben zo verdrietig.

Ik moet mezelf er toe gaan zetten de foto’s van de afgelopen weken up te loaden. M’n moeder vond mijn project geweldig en ik ben ook altijd van plan geweest het voort te zetten als ze er niet meer zou zijn. Het klinkt cliché maar zij had dat zeker ook gewild.

Het valt me alleen zo zwaar want er zal geen reactie meer komen…

 


Laat je een berichtje achter? Vind ik leuk!
Volg je me al op InstagramTwitter en Facebook?
Geen bericht missen? Schrijf je hiernaast in of volg me op Bloglovin’!


 

8 reacties op “Waarom ik ooit begonnen ben en waarom het nu zo vreselijk moeilijk is door te gaan

  1. Rene zegt:

    Lieve schat, het is inderdaad intens droevig dat er van je moeder geen reactie meer zal komen… En uiteraard kan ik daar met geen mogelijkheid tegenop, maar toen ik dit las kon ik niet anders dan reageren. Hou vol schat, zie je donderdag weer!

  2. Heidi zegt:

    Lieve, lieve Nina, wat een ontzettende krater is er in jouw leven en dat van je man en kinderen geslagen door het overlijden van jouw moeder.
    Gecondoleerd met dit enorme verlies.
    Omdat ik je al langere tijd volg, zeker met de foto’s van Raoul en Filippa, heb ik het gevoel dat ik je moeder ook een beetje heb leren kennen. Ze was een lieve oma voor de kinderen.
    Ik kan alleen maar hopen dat je ooit de kracht weer vindt om door te gaan met het plaatsen van de foto’s, als herinnering aan je moeder.
    Maar vooral: neem je tijd, probeer je grote verlies een plekje te geven.
    Dikke knuffel, Heidi

  3. Lucie de Bock zegt:

    Lieve Nina,

    Ik zag de foto op Instagram, op de dag van de begrafenis. Wat mooi dat je dit met ons deelt.
    Ik zou op dit moment inderdaad je verdriet een plek proberen te geven en daarna te kijken wat je gevoel je zegt.
    Ik wil je veel sterkte wensen de komende tijd. Knap en open dat je deze blogpost schrijft!
    Liefs Lucie

Geef een reactie